Անիկո

Աննա Մաքսիմի «Անիկո» ֆիլմը ծնվել է հիշողությունից։ Դա ոչ թե պարզապես պատմություն է մի աղջնակի մասին, այլ վերադարձ է մանկություն՝ այն ժամանակ, երբ աշխարհը դեռ բացվում էր գրքերի էջերի, ամառային լռության ու առաջին զգացողությունների միջոցով։

Անիկոն իր ամառային արձակուրդներն անցկացնում է Տավուշում։ Այնտեղ ամեն ինչ դանդաղ է, բնական, շնչող։ Օրերը լցված են մանրուքներով, որոնք մեծերի համար աննկատ են, բայց երեխայի համար՝ ամբողջական աշխարհ։ Անիկոն սիրում է գրականությունը, պատմությունները, և այդ սերն է ձևավորում նրա ներաշխարհը։ Նա լսում է, հիշում, զգում՝ դեռ չհասկանալով, որ այդ ամենը հետագայում դառնալու է իր ինքնության մի մասը։

Ֆիլմում մեծ իրադարձություններ չկան։ Փոխարենը կան պահեր՝ հայացքներ, լռություններ, ճանապարհներ, բնություն, ընտանեկան միջավայր։ Այդ ամենը միահյուսվում է այնպես, որ դիտողը զգում է ոչ թե պատմված մի պատմություն, այլ ապրում է այն։ «Անիկո»-ն մանկության մասին ֆիլմ է, բայց ոչ նոստալգիկ կամ իդեալականացված մանկության, այլ իրական՝ իր պարզությամբ ու խորությամբ։

Աննա Մաքսիմը նկարահանել է ֆիլմը գրեթե առանց բյուջեի, ընկերների օգնությամբ, բայց հենց այդ սահմանափակումների մեջ է ծնվել ֆիլմի անկեղծությունը։ Դա ռեժիսորի սեփական մանկության պատմությունն է, նրա հիշողությունների լեզուն։ Նա միտումնավոր ընտրել է իր ստեղծագործական ուղու սկզբում խոսել մանկության մասին՝ կարծես փորձելով պահել այդ մաքրությունը, մինչև պրոֆեսիոնալությունը չսկսի թելադրել իր կանոնները։

«Անիկո»-ն լուռ, հանգիստ ֆիլմ է, որը չի փորձում տպավորել, այլ պարզապես բացվում է դիտողի առաջ։ Եվ հենց այդ ազնվության շնորհիվ այն արժանացել է միջազգային ճանաչման՝ ապացուցելով, որ երբ պատմությունը գալիս է սրտից, այն հասնում է ամենուր։